Zwijndrecht

'Het Badhuis', Oude Kerk

'Het Badhuis' in Zwijndrecht is tientallen jaren in gebruik geweest als buurthuis, totdat het door geldgebrek en bezuinigingen moest worden gesloten. In 2012 is vanuit de lokale kerk het initiatief genomen om het pand te heropenen, voor activiteiten die bijdragen aan de sociale cohesie in de wijk. Sinds maart 2013 organiseert een groep van ca. 30 vrijwilligers activiteiten zoals huiswerkbegeleiding, een inloophuis, open buurtmaaltijden en een kinderbijbelclub. Er zijn 70 regelmatige bezoekers. Het Badhuis werkt nauw samen met stichting Welzijn Ouderen, de thuiszorgorganisatie (die er spreekuur houdt) en de woningcorporatie.

 

Lees hieronder een artikel uit Tijding, over deze pioniersplek:

Het Badhuis, huiskamer voor de wijk

‘Al die kleine raampjes op een rij, die waren vroeger van de doucheruimtes. Hier voor de heren, daar voor de dames.’ Kan niet missen, we zijn in het Badhuis in Zwijndrecht. Tot 1979 kwamen buurtbewoners hier voor een wekelijkse douchebeurt. Nu is het een van de pioniersplekken van de IZB en de Protestantse Kerk in Nederland.

De straat oogt als een nieuwbouwwijk. Het Badhuis valt eigenlijk een beetje uit de toon. Een gevel uit het begin van de vorige eeuw, een pleintje voor de deur.

Het is een rustige woensdagochtend. ‘Tante thee’ - een oude vrouw uit de buurt - komt misschien nog even langs, verder is dit een goed moment om bij te praten’, zegt Peter Huijser, coördinator van het Badhuis. Het ligbad, daar in de hoek, herinnert nog aan de oorspronkelijke bestemming van het pand, vertelt hij tijdens het koffiezetten. ‘Oudere buurtbewoners kunnen nog vertellen hoe het er aan toe ging. Als ze hier dan kwamen roken ze de parfums van de chique dame die een ligbad nam. Alleen wie goed in de slappe was zat, kon zich dat veroorloven, anders was je aangewezen op de douches. Wie weinig te makken hadden, gingen met twee tegelijk.’

Peter, die een paar dagen per week werkt als docent, kan er met smaak over vertellen, omdat hij goed contact heeft met de oorspronkelijke bewoners. ‘Het is een typische volksbuurt, altijd geweest. Hoewel ik hier niet vandaan kom, voel ik me er prima bij thuis.’

Buurthuis

Het Badhuis kreeg een tweede leven als buurthuis. Toen dat een aantal jaren geleden moest sluiten vanwege bezuinigingen, maakte Peter, namens de wijkgemeente van de Oude Kerk in Zwijndrecht een afspraak met de wethouder. ‘We waren in ons kerkgebouw begonnen met koffie-ochtenden, om contact te leggen met de bewoners. Het buurthuis zou daarvoor een veel geschiktere locatie zijn.’

De kerkenraad en het gemeentebestuur kwamen snel tot zaken en vanaf maart 2013 konden wijkbewoners er terecht voor een bak koffie, een praatje, voor huiswerkbegeleiding een kinderclub, een open maaltijd of een computercursus voor ouderen. Peter: ‘Een leidraad voor ons werk is de tekst uit de Filippenzenbrief, waarin het gaat over de ‘gezindheid van Christus’. Vanuit die houding willen we aanwezig zijn, de wijk dienen en Gods liefde zichtbaar maken.’

Samenwerking

Vanuit die houding staat Het Badhuis ook open voor samenwerking met allerlei partijen die zich inzetten voor de buurt: de stichting Welzijn Ouderen, de thuiszorgorganisatie (die er spreekuur houdt), Schuldhulpmaatje, etc. ‘We zien graag dat onze buurthuiskamer een maatschappelijke functie heeft. Binnenkort is er overleg met de wethouder die sociale wijkteams wil opzetten. We zouden het mooi vinden ons bestaande vrijwilligersteam ook dat predicaat krijgt. Dat verlaagt de drempel. En we hopen zo ook te waarborgen dat we het pand van de gemeente mogen blijven gebruiken.’

Gebedshoek

Bij het ‘gebedshoekje’, naast de biljarttafel hangt een kaart met het bekende gedicht over ‘Voetstappen in het zand’. Peter: ‘We gaven het gedicht aan een oudere vrouw uit de buurt. Ze was ernstig ziek, leed aan kanker. We hebben voor haar gebeden en met haar meegeleefd, samen met de bezoekers van de buurtmaaltijd. Ze was niet vertrouwd met de kerk, maar tijdens de uitvaart vertelde de begrafenisondernemer namens de familie dat ze aan het einde van haar leven veel met God en het geloof is bezig geweest. Dat heeft veel indruk gemaakt op buurtbewoners. Eén van hen zette het gedicht op Facebook.’

Geloofsgemeenschap

Sinds februari 2015 is Het Badhuis officieel pioniersplek van de IZB en de Protestantse Kerk in Nederland. In de komende jaren wil Peter te werken aan de vorming van een geloofsgemeenschap, die op zondagochtend bijeenkomt. ‘Een kerk in de huiskamer, interactiever dan een gemiddelde kerkdienst. Een plek waar we met buurtbewoners bijeen zijn rond de Bijbel en van hart tot hart met elkaar spreken over het geloof.’

Peter Huijser, van ’t Chocoladehuys naar Het Badhuis

‘Het is zo geleid.’ Met enige frequentie valt de uitdrukking in het verhaal van Peter. Samen met zijn vrouw Mariette runde hij eerst ’t Chocoladehuys, een winkel, met tearoom. Totdat ze geconfronteerd werden met de ene na de andere tegenslag. ‘Mariette tobde met haar gezondheid en er ontstond hommeles over het winkelpand. Een tijdlang hebben we gedubd of we een doorstart zouden maken in een ander pand. In de periode waarin we dat biddend overwogen, hoorden we een preek die voor ons glashelder maakte dat we het roer moesten omgooien. Ik pakte mijn oude vak weer op, als docent op een middelbare school. We wilden wel graag iets blijven betekenen voor een groep vaste klanten. Juist toen we het plan hadden om contact op te nemen met de toenmalige evangelisatie-ouderling belde hij zelf. In een later gesprek kwamen we op Het Badhuis. Een jaar later kwamen de plannen in een stroomversnelling. Je bedenkt het zelf niet.’

Het leven van Peter kende wel meer onverwachte bochten. Hij groeide op in de Gereformeerde Gemeente, liet het geloof van zijn ouderlijk huis achter zich en trouwde Mariette; ze was van huis uit Rooms-katholiek. Peter: ‘Door de gesprekken over de schoolkeuze van onze dochter hernieuwde de belangstelling voor het geloof, al moet gezegd dat Mariette daarin veel meer de gangmaker was dan ik. Toen ze tot geloof kwam, dacht ik nog: ‘Ho, ho, zo gemakkelijk gaat dat niet’. We gingen samen naar belijdeniscatechisatie en gaandeweg groeide ook bij mij de overtuiging dat Jezus mijn Heiland is en dat ik zelf niets aan mijn verlossing hoef bij te dragen.’

Zijn levenservaring heeft voor het werk in Het Badhuis betekenis. ‘Ik weet wat het is om aan de kerk voorbij te leven. Ik begrijp de reserves van de buurtbewoners.’

« terug naar projecten