'Een mooi bezoek bij Jezus'

Column ds. Bert Karel Foppen (Gorinchem), lid van de Areopagus-visiegroep. Hij kreeg 40 kleuters te gast in de kerk. Of hij wilde vertellen over Jezus' Hemelvaart.

‘Kunt u misschien vertellen met Hemelvaart, of vindt u dat vervelend?’
De juf van mijn 4-jarige zoontje trekt mij aan mijn jasje.
‘Prima, ik kijk even wanneer ik kan.’

Van een blik in mijn agenda word ik doorgaans niet vrolijk. Ook nu niet, maar als ik even wat schuif, zie ik voor dinsdagmorgen wel een mogelijkheid. De juf gaat akkoord en vraagt of groep 2 er ook bij kan zijn. Dat lijkt mij geen enkel probleem.
‘Misschien goed om in het in de kerk te doen?’ stel ik voor.

Dinsdagmorgen, om 8.45 uur open ik de kerkdeur en loop naar binnen. De hoge ruimte overweldigt me, zoals altijd. Het zonlicht valt naar binnen. Het is stil.
Ik zing: ‘God vaart voor het oog, met gejuich omhoog’.

In verband met een cd opname op deze dinsdag is de grote ruimte voor de preekstoel gevuld met microfoons en allerhande geluidsapparatuur. Daar kan ik straks niet met 40 kleuters gaan zitten. Ze moeten echt in de banken plaatsnemen, echte kerkgangers zijn!

Het verhaal van Jezus’ Hemelvaart vertellen aan kleuters. De meesten van hen horen thuis weinig of niets van God, Jezus, hemel….?

Ik bid: ‘Heere, open mijn lippen. Wees aanwezig met Uw Heilige Geest.’
Bij de achteringang van de kerk wacht ik de kleuters op. Het is druk in de binnenstad. Vrachtwagens zijn aan het lossen, bussen rijden, de veegwagen maakt zijn ronde. Ik hoor kinderstemmen. Daar komen ze aangelopen. Hand in hand. Ze hebben er zin in, zo zie ik. Hun vrolijkheid raakt me. Daar staan ze voor mijn neus. Ruim 40 verwachtingsvolle kinderen.

‘De juf heeft mij gevraagd om vandaag te vertellen over Jezus, die naar de hemel gaat. Het is mooi om dat in de kerk te doen. Wie van jullie is er wel eens in deze kerk geweest?’
In de gauwigheid zie ik 3 vingers omhooggaan.
‘Meneer, in de kerk moet je altijd je mobiel uitdoen’, zegt een jongetje.
Ja, zo is dat, denk ik. Stoorzenders uit, het gaat om een ander bereik. Ik vraag volkomen stilte. Zo lopen we de kerk in, over de eeuwenoude stenen. Ze vullen de banken. Van de juffrouw krijgen ze een pepermuntje. Ik vertel…Natuurlijk in de tegenwoordige tijd.

‘Jezus komt weer thuis bij zijn Vader in de hemel. Is Jezus nu ver weg? Nee, want de hemel is dichtbij’.

En dan -al vertellend- rijpt een klein plannetje. ‘Wat doen jullie als je weggaat bij je opa of oma, of bij je vriendje?’
Je zwaait. Jezus zwaait ook. Nu ja, het is niet echt zwaaien. Het is veel mooier. Hij zegent. Hij belooft dat Hij altijd dichtbij is. De discipelen van Jezus worden door Hem gezegend. En jullie worden vandaag ook gezegend. Ga maar staan! Als vanzelf gaan ze allemaal staan. Velen op de bank. Intussen ben ik de preekstoel opgegaan. ‘Kijk maar naar mijn handen en luister goed.’ Veertig kinderkoppies kijken omhoog. ‘De HEERE zegene U, en Hij behoede u, de Heere doe Zijn aangezicht over U lichten en zij u genadig. De HEERE verheffe Zijn aangezicht over u en geve u vrede. Amen.’ Het is stil, prachtig stil in de kerk.

‘Zullen we nog wat zingen?’
Dat wordt moeilijk. Er wordt van alles geroepen. Ineens klinkt het eerste couplet van het Wilhelmus. Ze zingen allemaal mee. ‘Nu zal ik nog wat voor jullie zingen.’ Ik kruip achter de piano.
‘De vrede van God zij met jou’, zing ik met hart en mond.

Hand in hand gaan ze de kerk weer uit. De intussen binnengekomen koster staat bij de deur en geeft ze een spekje. ‘Het was een mooi bezoek bij Jezus’, zegt een meisje. Het wordt weer stil in de kerk. Het is zonnig. Wanneer ik naar huis fiets ben ik dankbaar. Hemelvaart. Feest van de nabijheid van Jezus Christus.

Bert Karel Foppen, Gorinchem.